Ο ποιητής, έλεγε ο Γ.Π. Σαββίδης, είναι σαν τα παγόβουνα. Τα τέσσερα πέμπτα του βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια. Τί μπορεί να συμβαίνει όμως όταν τα τέσσερα πέμπτα του ποιητή ευρίσκονται εντός τενάγους, ώστε τα βαλτώδη νερά να συντηρούν τον διαρκή πυρετό της έμπνευσης και όχι ελώδεις ασθένειες; Πώς τα ρηχά νερά που κρύβουν κινδύνους καταβύθισης στο τέλμα της αδράνειας δεν γίνονται πρόσχημα στασιμότητας αλλά άνοιγμα στη λιμνοθάλασσα που ονομάζουν ζωή; Γιατί, όσο κι αν νομίζουμε πως η ζωή είναι θάλασσα στην οποία υπερήφανοι πλέουμε, το πεπερασμένο της γης καθιστά ακόμη και τους ωκεανούς λιμνοθάλασσες, ας μην πω τενάγη ακόμη, υπό την αίρεση του αναπόδραστου ναυαγίου το οποίο καλούμε οι άνθρωποι θάνατο; Κάπως έτσι, το μότο με το οποίο εκκινεί η ποιητική αυτή συλλογή του Γιώργου Σαράτση δεν είναι τυχαία: Ιωάννης Χρυσόστομος, μνήμη θανάτου, αίτηση κατάνυξης. Ειδοποίηση ευθύτατη πως δεν είναι αιώνια λίμνη αυτή η θάλασσα του υπαρκτικού χειμώνα για να βρέχουμε αμέριμνοι τα πόδια. Κι αν τα πέλ...
Σφιχτοδεμένοι οι στίχοι του, πότε σε αρχαίο επίγραμμα παραπέμπουν και πότε σε χάικου. Ο λόγος του λιτός και περιεκτικός, οι εικόνες του ακαριαία μεταφέρουν το συναίσθημα. Μετρά τα λόγια του, όπως σε κομποσκοίνι με ευλάβεια και περισυλλογή τους κόμπους. (...) Η ποίησή του στο “Τέναγος” συνεχίζει να κρατά την στάθμη σε ύψος αναπνοής, και ας μιλάει για στάσιμο νερό. Εικόνες, χρώματα μυρωδιές μοιάζουν ανίκητες, σπόρος σε χώμα πρόσφορο και ας μοιάζει άπελπις ο λόγος. Πάντα ένας ήλιος θα στέκει πάνω από αυτή την χώρα, πάνω από την ύπαιθρο, τα ποτάμια, τα βράχια τους ανθρώπους της, πότε τρυφερός πότε εκτυφλωτικός και σκληρός να αποκαλύπτει την λαχτάρα της ύπαρξης για φως. * απόσπασμα δημοσίευσης στο ηλεκτρονικό περιοδικό periou.gr 14 Φεβρουαρίου 2026