Σφιχτοδεμένοι οι στίχοι του, πότε σε αρχαίο επίγραμμα παραπέμπουν και πότε σε χάικου. Ο λόγος του λιτός και περιεκτικός, οι εικόνες του ακαριαία μεταφέρουν το συναίσθημα. Μετρά τα λόγια του, όπως σε κομποσκοίνι με ευλάβεια και περισυλλογή τους κόμπους.
(...)
Η ποίησή του στο “Τέναγος” συνεχίζει να κρατά την στάθμη σε ύψος αναπνοής, και ας μιλάει για στάσιμο νερό. Εικόνες, χρώματα μυρωδιές μοιάζουν ανίκητες, σπόρος σε χώμα πρόσφορο και ας μοιάζει άπελπις ο λόγος.
Πάντα ένας ήλιος θα στέκει πάνω από αυτή την χώρα, πάνω από την ύπαιθρο, τα ποτάμια, τα βράχια τους ανθρώπους της, πότε τρυφερός πότε εκτυφλωτικός και σκληρός να αποκαλύπτει την λαχτάρα της ύπαρξης για φως.
* απόσπασμα δημοσίευσης στο ηλεκτρονικό περιοδικό periou.gr
14 Φεβρουαρίου 2026