Διαβάζω και έχω ζεστές παλάμες και παγωμένα πέλματα, τυχαίο; Σαν να πέρασαν οι λέξεις εσωτερικά αλλά δεν επιτρέπεται να βγουν. Κρατούν αντίσταση στα πέλματα.
Οι λέξεις μένουν για να με φέρουν εκεί όπου οφείλω να βρίσκομαι. Μπορεί σαν μια μικρή πέτρα σε ανηφορικό χωμάτινο δρόμο ή κάπου πιο ψηλά σαν ουρανός, κοιτάζοντας χαμηλά. Ή σα να κάνω, τελικά, εκείνον τον περίπατο στην πατρίδα που πάλι δήθεν δεν πρόλαβα.
Το σφίξιμο στην καρδιά για τα βουνά, είναι οι πρόγονοι! Όταν τα κοιτάζω, τώρα θα ξέρω...
Διαβάζοντας, κάνω ένα αιχμηρό πέρασμα απʼ τις εποχές, τις εναλλαγές, την άρνηση να αποχωριστώ τον Αύγουστο, τα πουλιά. Το φθινόπωρο όμως, όπως το θέτεις, μας περιέχει όλους.
Γεμάτοι στίχοι, σαν να έχουν μια αποστολή. Θα τους αντικρίσεις, αλλά μετά δεν θα είσαι ο ίδιος. Τι προκύπτει δεν ξέρω, φέρνουν όμως μια κίνηση, ένα ξεδίπλωμα.
Βγαίνεις σε μια ανοιχτωσιά και ο τόπος μέσα απʼ τις περιγραφές είναι η αλήθεια! Έρχεται μπροστά η ελληνικότητα και το ανεβοκατέβασμα σε βουνά και θάλασσες.
Η περιγραφή της παρατημένης στο έλεός της ύπαιθρος, με τα αγριόχορτα και τα απομεινάρια κάθε χρήσης και αχρησίας, λειτουργεί σαν καθρέφτης για ό,τι συντελείται.
Οι στίχοι ανασύρουν μια ανάγκη που μπορεί να κρύβουμε. Να αδειάσεις από περιττές εσωτερικές διεργασίες για να δεις ζεστό και πιο καθαρό τον ήλιο.
Κ.Γ.