Το “Τέναγος” είναι η τρίτη ποιητική συλλογή του Γιώργου Σαράτση, από τις εκδόσεις Τηλέγραφος. Ασχολείται με θέματα προσωπικού και συλλογικού τέλματος, ασχολείται με τις πληγές του χρόνου, την ομορφιά της απλότητας, την τύχη των ανθρώπων να ζουν στον ελληνικό χώρο, ενώ αναφέρεται και στο μεγαλείο της πτώσης και της ταπείνωσης. Είναι μία απόπειρα διαπραγμάτευσης με τις δυσχέρειες της εποχής και την ανάγκη αναζήτησης του φωτός. Μία διαπραγμάτευση της σχέσης του ανθρώπου με τον χρόνο, τις αισθήσεις, το συναίσθημα, το τοπίο.
Ο Γιώργος Σαράτσης επιχειρεί μια βαθιά διείσδυση στα κοινωνικά δρώμενα, με τον λιτό, αλλά μεστό ποιητικό του λόγο. Είναι μια ανάσα που διαπερνά τη σιωπή, δημιουργώντας χώρο για στοχασμό, για παύση, για αποδοχή του αναπόφευκτου. Παλεύει να προσδιορίσει ένα απροσανατόλιστο προσωπικό «εγώ», μέσα στο κοινωνικό-συλλογικό τέλμα. Αποδοκιμάζει την ανεπάρκεια των αισθήσεων απέναντι στο κυνήγι του χρόνου, σε ένα κυνήγι άδικο, προδεδικασμένο. Μένει βέβαια ο αγώνας, η πάλη, η φυσική πορεία προς την προσωπική Ιθάκη του καθενός μας.
Η πένα του ξεδιπλώνει τη συμπυκνωμένη αλήθεια, πλέκει τις εικόνες της θεματικής του με λιτή μαεστρία, πράγμα διόλου εύκολο. Δε φλυαρεί στην ποίησή του, μήτε ρομαντικά ονειροβατεί, αν και κάποιοι στίχοι έχουν τρομερό συναισθηματικό βάρος. Τα στοιχεία της φύσης, η θάλασσα, το φως, ο αέρας, η γη, επιδρούν στην ψυχοσύνθεσή του, οι λέξεις σωματοποιούνται, γίνονται ένα με το χώμα και την ύπαιθρο.
Η ύπαιθρος και η επαφή του με το φυσικό περιβάλλον, παρουσιάζονται ως αντίβαρο στο εσωτερικό σκοτάδι. Είναι η επαναφορά και η επάνοδος, ίσως και η παύση της φθοράς μας. Οι εικόνες της φύσης που παρουσιάζει δεν είναι απλά ένα τοπίο, αλλά μία ζωντανή μνήμη που αποκαλύπτουν τη φθορά και την αναγέννηση, την απώλεια και την επιστροφή. Μέσα όμως στην αναπόφευκτη φθορά, οι λέξεις γεννούν την επιθυμία να ρουφήξουν τη ζωή και να νιώσουν την πληρότητα. Γίνονται λεπτές ρωγμές από τις οποίες περνά το φως, ώστε και ακόμη εκείνη η σκιά του θανάτου να μην προκαλεί τρόμο, γιατί η ομορφιά του κόσμου αντλεί την αξία της από την ίδια της την εφήμερη φύση.
Οι σιωπές στην ποίησή του όσο και οι παύσεις, μιλούν εξίσου δυνατά με τις λέξεις του. Αυτή είναι η αληθινή δύναμη της ποίησης του Γιώργου Σαράτση. Οι λέξεις του ξεδιπλώνουν, σα να έχουν μία αποστολή και γνωρίζουν πολύ καλά τον δρόμο τους.